روح خداوند

بسم الله الرّحمن الرّحیم

سلام علی من

امشب حرکاتت خیلی خاص بود و من و باباییت رو خیلی خوشحال کرد،فکر کنم امشب خداوند از روح خودش در تو دمیده و تو دیگه حالا یه انسان واقعی هستی،انشاالله یه روز یه انسان کامل بشی و به قرب خدا برسی و دست مامانیتم بگیری...

یه مطلب قشنگ تو یه سایت دیدم که بخشیش رو اینجا میذارم:

مدت ها پیش، وقتی صدای آسمانی کودکی در خانه مان نمی پیچید، وقتی فرشته گون در خانه قدم نمی زد، بارها و بارها از خودم می پرسیدم برای چه باید بچه ای باشد؟ نه توصیه ی خاصی در این مورد شده و نه لزومش به طور عقلی قابل اثبات است. (شاید هم عقل من قد نمی داد، نمی دانم)

اما این روزها به این می اندیشم که ما آمده ایم تا شبیه خدا بشویم و برویم. حالا در حد سعه ی وجودی خودمان. تلاش می کنیم یکی یکی صفات خدا را تا حد امکان، در وجود خودمان پیاده کنیم و خدایی شویم.

خداوند، خالق است و زن، می تواند خالق باشد. اگر پُز های روشنفکری این دوره و زمانه، او را از این امر باز ندارد.

خداوند، ربّ است و زن، با تربیت فرزندی که امانت به او سپرده شده، به این اسم خداوند نزدیک می شود. مادر، مربی فرزند می شود، او را رشد می دهد و مظهر خداوند می شود در خانه. در این مسیر، امکان بیشتری می یابد که خودش را هم به سمت حضرت حق تربیت کند و بالا برود.

http://pedar.azjensekhoda.com/?p=400